Wioska Promyka

zdania dziecka „jak to mam brudne ręce, wyglądają na czyste”.

Zamiast usłyszeć „bo tak”, dzieci zamieniły salę w prawdziwe laboratorium, które same nazwały „Laboratorio”. Oglądały próbki pod lupą, rysowały to, czego nie widać gołym okiem, i zestawiały swoje rysunki ze zdjęciami spod mikroskopu. Z tygodni obserwacji powstała ściana dokumentacji: mapy myśli, hipotezy i podpisy zrobione ręką dziecka. Dziś wiedzą, że to, że nie widzimy brudu, nie znaczy, że ręce są czyste. Doszły do tego same.

rozmów o bliskości i pytania, co jest dla nas w życiu najważniejsze.

Dzieci usiadły w kręgu, żeby celebrować bycie razem. Powstały gliniane ludziki otoczone spisanymi myślami dzieci o tym, co dla nich najważniejsze. Z mapy projektu wyrosło kolejne pytanie: czy rodziny owadów są podobne do naszych. Tak doszliśmy do mrówek i siły ich współpracy, a z gliny, wykałaczek i drobiazgów powstały przestrzenne mrowiska. Jedno pytanie o bliskość poprowadziło dzieci aż do tego, jak żyją mrówki.

pytania, czego kaczki i łabędzie potrzebują, żeby dobrze się czuć w swoim środowisku.

W atelier powstały makiety ze stawami, rzekami, plażami, błotem i gniazdami. Każdy element miał znaczenie, a dzieci planowały, układały i dekorowały przestrzeń z uwagą. Przy okazji uczyły się współpracy, dzieliły materiałami i słuchały siebie nawzajem. Projekt o naturze okazał się też projektem o empatii, bo żeby zbudować dobry dom dla kaczki, trzeba najpierw pomyśleć, czego ona potrzebuje.